Napoleon Bonaparte

Vroege jaren:
Napoleon Bonaparte is geboren in 1769 te Ajaccio en gestorven in 1821 te St.-Helena. Op school(militaire school te Brienne: 1779-1784) presteerde hij middelmatig, alleen in wiskunde was hij een uitblinker. Op de leeftijd van 16 jaar werd hij gepromoveerd tot luitenant in een artillerieregiment. De jonge Napoleon werd enerzijds gezien als een sterke leider maar anderzijds beschouwde men hem als een eenzaat, een vreemdeling die nooit tot de groep zou kunnen behoren. In 1791 deserteerde hij uit het Franse leger om in Corsica tegen de Fransen te gaan strijden maar kwam ginder in conflict met Pasquale Paoli (hun leider) waarna hij terugkwam naar Frankrijk.

Carrière:
Hij werd gepromoveerd tot kapitein en in het jaar 1793 bereikte hij nog een meer opmerkelijk doel, hij slaagde erin om Toulon te bevrijden van de bezetting van de Engelsen. In 1794 werd hij dan brigadegeneraal, hij was nog steeds erg jong. Hij kreeg steun van Robespierre waarvoor hij enige tijd werd opgesloten. Hij trad in het huwelijk in 1796 met Joséphine Tascher de la Pagerie, de weduwe van generaal de Beauharnais. Zijn verrassingmaneuvers behaalde hem een hele reeks overwinningen tegen de Oostenrijkers wat tenslotte een einde nam met het verdrag van Campoformio. Campoformio was een vredesverdrag dat op 17 oktober 1797 werd ondertekend door Napoleon Bonaparte en Graaf Ludwig von Cobenzl in het plaatsje Campo Formio. Na deze overwinningen ambieerde Napoleon naar de opperste macht en wou dan ook bewijzen dat hij nog meer in zijn mars had. In 1798 begon hij aan zijn expeditie naar Egypte, hierbij had hij 2 doelen voor ogen: een grotere koloniale macht worden dan Groot-Brittanië en de Britten treffen in het hart van hun imperium. Omdat hij vond dat de situatie uitzichtloos was keerde hij terug naar Frankrijk in 1799.

Staatsgreep:
De Franse diplomaat Talleyrand liet hem kennis maken met de gematigden die een militair zochten om een staatsgreep te kunnen uitvoeren. Na de staatsgreep op 9 november 1799 wou sieyès een president als staatshoofd aanstellen maar Napoleon was niet te vinden voor dit idee. Hij was voorstander van een consulaat met 3 consuls die zouden worden benoemd voor 3 jaar. Hij had grote populariteit en werd algauw benoemd tot eerste consul. Napoleon werd samen met Roger Ducos en Sieyès tot consul benoemd maar nam kort hierna vrijwel alle macht in eigen handen. Er werd een nieuwe grondwet afgekondigd, als eerste consul had hij zowel uitvoerende als wetgevende bevoegdheid. Er werd een grote reorganisatie uitgevoerd ten belope van de rechtsspraak en de economie, de rechters en fiscale administratie maakte de staat in die tijd almachtig. De taken van Napoleon waren allesomvattend zodat hij zijn intelligentie ten volle kon ontplooien.

Keizer:
Na de uitzuivering van het tribunaat met tegenstanders werd de grondwet veranderd zodat hij consul voor het leven werd en dat hij daarbij nog eens een opvolger zou kunnen aanstellen. Uiteindelijk liet hij zich tot keizer uitroepen en in de Notre-Dame te Parijs zou hij gekroond worden door paus pius VII. Daarmee veranderde het regime tot een heuse monarchie met hofhouding en adel. Enorme monumenten werden gebouwd. Bibliotheken, drukkerijen, toneel en zelfs de letterkunde moesten verantwoording afleggen aan de staat. De rijkdom van frankrijk ging omhoog door de opverende industrie en de ontwikkeling van suikerbietenteelt doch was er steeds geldgebrek door de voortdurende oorlogen. Dit kon alleen opgeheven worden door nieuwe overwinningen. Omdat zijn vrouw hem geen troonopvolger kon geven werd ze verstoten, hij huwde hierna met aartshertogin Maria Louise op 1 april 1810 die hem wel een zoon schonk. Tegen deze tijd regeerde de Keizer over bijna heel West Europa maar de voortdurende veldtochten hadden de schatkist leeggemaakt. Daarom slorpte hij Holland en de Duitse kuststreek op om zijn continentaal stelsel te versterken.

“La Grande Armée”
In zijn continentaal stelsel was Rusland zijn bondgenoot maar er kwamen meer en meer klachten van de Russische handel. Napoleon had geen oren naar de klachten van de toenmalige Russische tsaar Alexander I en was de tsaar genoodzaakt om het contact te herstellen met zijn oude handelspartner Engeland. Rusland liet Napoleon weten dat ze geen bondgenoot meer wilden zijn van Frankrijk. Napoleon was woest en maakte zich klaar voor oorlog tegen Rusland met een leger van rond de 500.000 man. De Russen trokken zich terug en op 14 september 1812 veroverde hij Moskou waarna de Russen de stad in brand staken. Maar Napoleon zijn leger werd geplaagd door allerlei ziekten en moest na een mislukte onderhandeling met de tsaar terugtrekken naar Parijs. De Russen riepen de Duitsers op in opstand te komen, de Oostenrijkers verklaarden zich neutraal. Op 11 augustus 1813 verklaart Oostenrijk oorlog aan Frankrijk en Napoleon werd te Leipzig verslagen. Het keizerrijk begon serieus te wankelen en kreeg tegenstand langs alle kanten maar Napoleon streed voort tot men hem dwong af te treden in 1814. Hij mocht zijn titel van Keizer behouden maar werd verbannen naar het eiland Elba. Lodewijk XVIII nam de macht in Frankrijk over.

Waterloo
In 1815 keerde Napoleon terug en kon de “Bourbons” zonder geweld verjagen, in enkele dagen tijd was Frankrijk terug ingenomen. In datzelfde jaar viel hij België binnen en slaagde hij erin om de Pruisen te Ligny te verslaan. Maar Waterloo was een ander verhaal, hij stuitte op hevige tegenstand van de Engelsen en van Blücher en werd tenslotte verslagen.

Laatste jaren:
Op 22 juni 1815 moest hij voor een tweede maal aftreden maar nu was dit ten voordele van zijn zoon Napoleon II. Nogmaals werd hij verbannen, nu naar St.-Helena en schreef ginder de visie op zijn leven: “Mémorial de Sainte-Hélène” dat werd uitgegeven in 1823. Op 5 mei 1821 stierf Napoleon Bonaparte op Sint-Helena, hij is 51 jaar geworden. Men dacht aanvankelijk dat hij is gestorven aan maagkanker, een familiekwaal, maar uit later onderzoek is gebleken dat in zijn haar een hoge concentratie arsenicum aanwezig was wat kan stuiten op moord. Napoleon had tijdens zijn succesvolle jaren veel te lijden van maagklachten zodat hij dit middel waarschijnlijk van zijn eigen artsen al kreeg toegediend. Een juiste doodsoorzaak is nog steeds een raadsel. Napoleon werd in een praalgraf in de Dôme des Invalides te Parijs bijgezet.